مطلقا هیچ حسی ندارم. گوش دادن ب استیون ویلسون هم ماریِ درونم رو بیدار نمی کنه. اما نمی دونم از گت بیزی دایینگ ب گت بیزی لیوینگ تغییر وضعیت دادم یا برعکس. و نمی دونم این بی حسی الانم رو مدیون سمتِ آبی آتش م یا شلوغ بودنِ سرم این روزها. اما هر چ ک هست این کتاب نور بود. دو روز پیش صفحه ی نویسنده ش رو پ...

ما، تنها رنجی ک از در رنج نبودن می بریم، رنجِ ناآشناییِ! مفهومی تازه از غربت. عجز در برابر موقعیتی کاملا نو. و منظور از ما، ماست. همین مایی ک اینجا و اونجا جسته و گریخته از اندوه می نویسیم. همین مایی که من مثل قطره ای از دریا، تنها یکی از اون بینهایت ب دیوار خورده ها هستم. این چند روز، این بی حسی ها...

مامان، ناگهان وسط شام گفت خدا رو شکر ک فلانی باعث شد ما تو رو داشته باشیم.. وگرنه از تنهایی دق می کردم.. و ده ثانیه طول کشید تا بفهمم ربط برده شدن اسم ت به بودنم رو. ده ثانیه طول کشید که فکرم از صد کیلومتر فاصله به صد متر برسه، ب پسر همسایمون.. ک هم اسم توئه. که بیست و نه سال پیش وقتی خواهر و برادرم...

ما ریا زنگ زده بود. مامان هرجا دونات میبینه بهش خیره میشه، میره تو فکر.. .. خیره میشد و ب من فکر می کرد.. و وقتی برگشت اولین چیزی ک گفت اینبود ک ما ری دونات هات تو کیفمه. و من در نبردی مضحک خودم رو به انبوه دوناتی ک توی دستم بود باختم. بغض م رو به بوی آشناش، به بسته بندی بی تغییرش، به همه چیز باختم....

این منم، گوشه ای ایستاده، ب زندگی م نگاه می کنم. زندگی ای ک دیروز برای صدم گفت بهش غبطه می خوره. ب من..اما من، این عکسم. من منتظرم. و تا وقتی منتظری هر بلایی سرت بیاد حقته..

حرفی برای گفتن.. نوشتن.. هیچ عکس ، مای د انلی سیویر.. اما ادامه بده، ادامه بده این روزهای ... ادامه بده

برگرد! با تنهایی ات کجا می گریزی..؟ من آبادیِ توام... ش.ف

خیلی وقته.. خیلی.. رفتارت، صدات، حرف زدنت، برخوردات،.. هیچ چیز دیگه آشنا نیست. بدنت اما.. بدنت.. و گفتی. گفتی ک داری همه چیز رو تغییر میدی. لمینت، پی آر پی، لیزر،.. صدام نلرزید وقتی گفتم کار خوبی می کنی، حتما انجام بده این ها رو، تغییر بده خودت رو،.. محکم گفتم و لرزش ها رو برای این کادر نگه داشتم. ب

همه چیز ب داشتن آزادی مربوطه.. حتی اینکه بتونی یه منتال بریک داون موقتی داشته باشی. اینکه اجازه داشته باشی از همه چیز بیزار باشی و در راس، از خودت. از سلول ب سلول خودت. همون قضیه ی تیپیکال تراشیدنِ سر. همون خیره بودن ب جایی ک چیزی باید باشه و نیست. اینکه تام یورک گوش بدی و ب فنا بدی خودت رو. همه چیز

اینکه بخش بزرگی از روز و شب مودم رو خاموش می کنم، کتاب می خونم یا فیلم می بینم، یا لباس های تا شده رو باز می کنم و دوباره می بندم و لیستی از ورب ها ب همراه پست پارتیسیپل هاشون می نویسم همه تلاش های ضعیف و در حد بضاعت برای مثل بقیه نبودنمه. میمیرم برای داشتن عکس های سیاه سپید جدیدی ک صورت ندارند آدم

دیروز رفتم جایی ک بیشتر از یکساله ک می خواستم برم اما می ترسیدم. ترس از دیده شدن، ترس از برخوردی ک میشه، ترس از نتیجه ش، ترس از بعدش، از روزهای بعدش، از تلفظ اسمم، سنم، شماره م،.. اما بالاخره این کار رو کردم. باید کاری می کردم. موندن تو ی شک بزرگ بی فایده بود. شکی ک من رو ب تو گره کور میزد. ب ساختمو

15 تیر.. مرسی ب دنیا اومدی مامان کوچولوی لپ قرمزم..

Everything hurts...

یکی از وحشیانه ترینِ شکنجه ها، مجبور کردنِ طرف ب گوش دادن ب موسیقی ایِ ک ازش متنفره. +یاد سکوت برره ها و تلویزیونی ک تو راهروی سلول دکتر لکتر بود افتادم. تلویزیونی ک تمام مدت موعضه های مذ هبی پخش می کرد..

ردیوهد ممنوع استیون ویلسون ممنوع ریورساید ممنوع فردین خلعتبری ممنوع دکلمه های سرایه ممنوع دیوید بویی ممنوع سیاوش قمیشی، ابی ممنوع یوآرل ممنوع آنتیمدر ممنوع پینک فلوید ممنوع علیرضا آذر ممنوع همه چیز ممنوع.. و کاش یکی بود و این آسمون خاکستری رو ممنوع می کرد. این بادهای ملایم رو. این سکوت رو

من تمام سعی م رو کردم. می کنم و خواهم کرد اما هربار همینه. هربار رسیدن ب همون نقطه ی لعنتی. من بین تمام پینک فلویدها و فردی مرکوری هام آهنگی دارم ک بیشتر از ریپل آنویس می کشتم، بیشتر از آناتما اشک میاره، بیشتر از تام یورک بغض. من آهنگ زنگی ک سامسونگم از ابتدا تا انتها تنها رینگتن ش بود رو تو فولدرم

کیپ تاکینگ ب حرف زدن ادامه بده توی این خونه، برای خیلی ها سواله ک چرا هر شب شش دقیقه ب نه صدای آلارم گوشیم بلند میشه. مگه قرار نیست آلارم ها انجام کاری رو یادآور بشند؟ و تو بلند شی و اون کار رو انجام بدی.. پس چرا هر شب تنها بهش گوش میدی؟ چرا شب بعد هم باز صداش میاد؟ چرا خاموشش نمی کنی تا هر شب زنگ ن